Martes emotivo. Fuches ti.

 

Fuches ti
Terte foi unha foto túa posta na miña carteira
Un bico e verte ser pequeno pola estrada
O teu foi a intermitencia e a melancolía
O meu foi aceptalo todo porque te quería
Verte chegar foi luz, verte partir, un blues.

Fuches ti
De máis está dicir que sobra dicir tantas cousas
Ou aprendes a querer a espiña, ou non aceptes rosas
Xamais che dixen unha mentira ou che inventei unha chantaxe
As nubes grises tamén forman parte da paisaxe
E non me vexas así, se houbo un culpable aquí, fuches ti.

Que fácil foi tocar o ceo a primeira vez
Cando os bicos foron o motor de arranque
Que acendeu a luz que hoxe desaparece
Así se disfraza o amor para a súa conveniencia
Aceptando todo, sen facer preguntas
E deixando ao tempo a estocada morte.

Máis nada que dicir
Só queda insistir ....
 
Fuches ti
A luz de neón do barrio sabe que estou tan cansa
Viume camiñar descalza pola madrugada
Estou no medio do que son e do que ti quixeses
Querendo espertar, pensando como non quixese
E non me vexas así, se houbo un culpable aquí, fuches ti.

Que fácil foi tocar o ceo a primeira vez
Cando os bicos foron o motor de arranque
Que acendeu a luz que hoxe se desaparece
Así se disfraza o amor para a súa conveniencia
Aceptando todo, sen facer preguntas
E deixando ao tempo a estocada morte

Máis nada que dicir
Só queda insistir
Fuches ti....

Ricardo Arjona.

https://youtu.be/Q9XykME_JfM?si=de6yU1TIkLLX4-D8

Luns emotivo. Sorrindo.

 

   Era un pouco máis das seis cando desde o alto e algo máis alá do teito sobresaía a emblemática torre; desafiante, dominaba a paisaxe.

 

   Sobresaltado e con présa busquei á súa dereita; e si, alí estaba, calado; querendo pasar desapercibido, como avergoñado de ser testemuña ... e á vez orgulloso de protexer a historia máis incribles que unha folla poida describir.

 

   E tranquilamente esperou á mañá seguinte para seguir recibindo protagonistas que desexan vivir detrás dos seus cristais con discreción esas historias comúns, extraordinarias, discretas, exclusivas, ...

   ... e sorrín!

 

   T. T.

 

 

Venres emotivo. O adeus.

 

 

 

En verdade dígovos que o adeus non existe:

Se se pronuncia entre dous seres
que nunca se atoparon,
é unha palabra innecesaria.

Se se di entre dous que foron un,
é unha palabra sen sentido.

Porque no mundo real do espírito
só hai encontros e nunca despedidas,
e porque o recordo do ser amado
crece na alma coa distancia,
como o eco nas montañas do crepúsculo.

جبران خليل جبران بن ميکائيل بن سع 

Martes emotivo. Os teus fillos ....

 

 

 

Os teus fillos non son os teus fillos,
son fillos e fillas da vida,
desexosa de si mesma.

Non veñen de ti,
senón a través de ti,
e aínda que estean contigo,
non che pertencen.

Podes darlles o teu amor,
pero non os teus pensamentos,
pois eles teñen os seus propios pensamentos.

Podes abrigar os seus corpos,
pero non as súas almas,
porque eles
viven na casa do mañá,
que non podes visitar,
nin sequera en soños.

Podes esforzarte en ser como eles,
pero non procures facerlles semellantes a ti,
porque a vida non retrocede nin se detén no onte.

Ti es o arco do cal os teus fillos,
como frechas vivas,
son lanzados.
Deixa que a inclinación,

na túa man de arqueiro,

sexa para a felicidade.

 

                                                                                       جبران خليل جبران بن ميکائيل بن سع

 

 
        

Xoves emotivo. Nana cruel.

Dúrmete, que xa estás a salvo de todo
O Sol foise entusiasmado
Saíulle ben
Este atardecer.

Dúrmete, que che vou a cantar
Unha nana tan cruel
Como a realidade

Era unha vez

Unha humanidade.

Eu que, eu que pensaba
Eu que cría firmemente no amor
Hoxe xa sei que non, que xa non importa
E que á vida hai que buscarlle outra razón
E busco nas cores do atardecer
E non a encontro.

Eu, que pasaba as noites en negociación
Eu, que te espero
Eu, que fixen cada segundo outro mundo mellor
Eu, que te espero
Eu, que velaba as noites enteiras.

Eu que, eu que querería poder contarte
Que aí fóra está a vida e só hai xente
Que quixese comprenderte
E abrazarte e alegrarte
E axudarche sempre.

Eu, que estudei ao ser humano, dígoche
Que non, que xa nada espero
Eu, que tentei comprender os seus motivos
Que non, que xa nada espero
Eu, que quixese atoparme contigo

Eu que, eu que pensaba
Eu que cría firmemente no amor
Non! Hoxe xa sei que non, que xa non importa
E que á vida hai que buscarlle outra razón
E busco nas cores do atardecer
E non a encontro.

Dorme, que aí fóra
Só hai monstros, só hai xente
Que te compra e que te vende
Que te odia e que che mente
Que tee rouba, que te mata
Que te viola e que non sente nada

Dúrmete, que xa se foi o Sol
Que tiña que facer, dixo, e marchouse
E prometeu volver ao amencer.

 

               Roberto Iniesta.

https://youtu.be/uKhnwdijf-8?si=xPIdlPuH3MoaMCAI