Martes emotivo. Os teus fillos ....

 

 

 

Os teus fillos non son os teus fillos,
son fillos e fillas da vida,
desexosa de si mesma.

Non veñen de ti,
senón a través de ti,
e aínda que estean contigo,
non che pertencen.

Podes darlles o teu amor,
pero non os teus pensamentos,
pois eles teñen os seus propios pensamentos.

Podes abrigar os seus corpos,
pero non as súas almas,
porque eles
viven na casa do mañá,
que non podes visitar,
nin sequera en soños.

Podes esforzarte en ser como eles,
pero non procures facerlles semellantes a ti,
porque a vida non retrocede nin se detén no onte.

Ti es o arco do cal os teus fillos,
como frechas vivas,
son lanzados.
Deixa que a inclinación,

na túa man de arqueiro,

sexa para a felicidade.

 

                                                                                       جبران خليل جبران بن ميکائيل بن سع

 

 
        

Xoves emotivo. Nana cruel.

Dúrmete, que xa estás a salvo de todo
O Sol foise entusiasmado
Saíulle ben
Este atardecer.

Dúrmete, que che vou a cantar
Unha nana tan cruel
Como a realidade

Era unha vez

Unha humanidade.

Eu que, eu que pensaba
Eu que cría firmemente no amor
Hoxe xa sei que non, que xa non importa
E que á vida hai que buscarlle outra razón
E busco nas cores do atardecer
E non a encontro.

Eu, que pasaba as noites en negociación
Eu, que te espero
Eu, que fixen cada segundo outro mundo mellor
Eu, que te espero
Eu, que velaba as noites enteiras.

Eu que, eu que querería poder contarte
Que aí fóra está a vida e só hai xente
Que quixese comprenderte
E abrazarte e alegrarte
E axudarche sempre.

Eu, que estudei ao ser humano, dígoche
Que non, que xa nada espero
Eu, que tentei comprender os seus motivos
Que non, que xa nada espero
Eu, que quixese atoparme contigo

Eu que, eu que pensaba
Eu que cría firmemente no amor
Non! Hoxe xa sei que non, que xa non importa
E que á vida hai que buscarlle outra razón
E busco nas cores do atardecer
E non a encontro.

Dorme, que aí fóra
Só hai monstros, só hai xente
Que te compra e que te vende
Que te odia e que che mente
Que tee rouba, que te mata
Que te viola e que non sente nada

Dúrmete, que xa se foi o Sol
Que tiña que facer, dixo, e marchouse
E prometeu volver ao amencer.

 

               Roberto Iniesta.

https://youtu.be/uKhnwdijf-8?si=xPIdlPuH3MoaMCAI

 

 

Luns emotivo. A parábola do neno e a maceira.

 

 

   Hai moitos anos existía nun sitio de Labrada unha enorme maceira. Nese sitio vivía tamén un neno que a quería moito e todos os días xogaba ao redor dela. Subía ata o cume e ela dáballe sombra. El amaba á maciñeira e a maciñeira amaba ao neno.

 

   Pasou o tempo, o neno creceu e nunca máis volveu xogar ao redor da enorme maceira. Un día regresou e escoitou que lle dicía.

 

   – Estou moi triste. Vés xogar comigo?

 

   Pero o raparigo contestou:

 

   – Xa non son o neno de antes que xoga ao redor das árbores. O que agora quero son xoguetes e necesito diñeiro para compralos.

 

   - Síntoo, dixo a árbore. Non teño diñeiro. Pero suxíroche que tomes todas as miñas mazás e as vendas. Desta maneira ti obterás o diñeiro para os teus xoguetes.

 

   O raparigo tomou todas as mazás,  obtivo o diñeiro e sinteuse contento. Tamén a árbore se sinteu feliz. Pero o raparigo nunca volveu despois de obter o diñeiro e a maciñeira volveu estar triste.

 

   Tempo despois, o raparigo regresou e a maciñeira púxose de novo contento e preguntoulle.

 

   – Vés xogar comigo?

 

   – Non teño tempo para xogar; debo traballar para a miña familia e necesito unha casa para a miña muller e fillos. Podes axudarme?

 

   – Síntoo, dixolle a maceira, non teño unha casa, pero podes cortar as miñas ramas e construír a túa casa.

 

   O home cortou todas as ramas da árbore, que se sinteu feliz, e o home non volveu. Certo día dun cálido verán, o home regresou e a maceira sinteuse alegre de novo.

 

   – Vés xogar comigo? -preguntoulle a maceira.

 

   - Estou triste e volvéndome vello. Quero un bote para navegar e descansar.

   Podes darme un?

 

   A árbore contestou.

 

   - Usa o meu tronco para que poidas construír un e así poidas navegar e ser feliz.

 

   O home cortou o tronco e construíu o seu bote. Logo foise a navegar por un longo tempo. Finalmente regresou despois de moitos anos e a maceira díxolle.

 

   – Síntoo moito, pero xa non teño nada que darche nin sequera mazás.

 

   O home respondeu.

 

   – Non teño dentes para morder, nin forza para escalar. Xa estou vello.

 

   Entón a árbore con bágoas nos seus ollos díxolle.

 

   - Realmente non podo darche nada. A única cousa que me queda son as miñas raíces mortas.

 

   E o home contestou.

 

   – Non necesito moito agora, só un lugar para descansar. Estou tan canso despois de tantos anos….

 

   – Bo, díxolle a maceira. As vellas raíces dunha árbore, son o mellor lugar para recostarse e descansar.

    Ven, senta comigo e descansa.

 

   O home sentou xunto á maceira e esta alegre e risueña, deixou caer algunhas bágoas.

Venres emotivo. A vida.

 

 

A vida non é para levar

 

é para vivila aquí.

Pedro da Riba. En nomine ei amen.

                              Testamento de Pedro da Riva, ano do 1749.

 

    "Saiban, cantos esta carta pidan, que é testamento, derradeiro e postrimera vontade de Pedro da Riba ; veciño de esta freguesía de San Pedro de Labrada.

   Estando enfermo e na cama, e na idade natural que Deus serviu darme, e no meu san xuízo e entendemento; e para que as miñas cousas queden ben ordenadas e dispostas, fago este, meu testamento.

   Primeiramente mando a miña ánima a súa maxestade, que a criou e a redimiu a conta da súa preciosa sangue na árbore da verdadeira cruz, e o corpo á terra de que foi formado, onde sexa sepultado nesta parroquia:
   Mando que as miñas carnes pecadoras sexan sepultadas no coro desta parroquia. Tamén mando que o día do meu enterro oito sacerdotes, digan misa pola miña ánima, a súa esmola acostumada e outro tanto o día das miñas honras.

    Tamén mando unha ofrenda con catro cestos con pan e carne, un carneiro vivo, unha ola de viño, un cuarto de vaca e tres reais; e outro tanto o día das miñas honras. Máis un touciño para ambas as funcións. Tamén mando para gastos da casa, oito fanegas de pan, dous ferrados de trigo, un boi e unha vaca e unha carga de viño; e outro tanto o día das miñas honras.

   Tamén mando que ao outro día do meu enterro chamen catro sacerdotes que digan misa pola miña ánima e veñan comer á casa; a súa esmola será de tres reais.

   Tamén mando que despois que falecera, se me diga unha misa no altar privilexiado do Santo Cristo de las ánimas na Santa Catedral da cidade de Mondoñedo.

   Tamén mando que se diga unha polas ánimas de meus pais, outra polo Ánxel da miña garda e santo do meu nome; outra á Nosa Señora do Carme; outra á Nosa Señora do Monte; outra á Nosa Señora dos Remedios; outra ao glorioso San Pedro; outra ao apóstolo Santiago; outra á alma dos meus avós; outra á alma de meus tíos Andrés Díaz e Antonio Díaz; outras dúas por penitencias mal cumpridas; outra á Nosa Señora da Guadalupe; outra á Nosa Señora de Pastoriza; outra ao glorioso S. Ramón e outra ao glorioso San Caetano.

   Tamén mando vinte e cinco misas para a miña ánima, a súa esmola tres reais.

   Tamén mando aos meus fillos, Francisco e Josefa da Riva, toda a herdade que teño en Tivián, sita nesta freguesía, coa mesma carga e pensión, e unha misa de aniversario que teña á herdade.

   Tamén mando redención de cánticos a Santísima Trinidad, e máis alegacións, a súa esmola acostumada.

   Tamén aos meus cumpridores executores testamentarios, ao meu irmán Lucas da Riba, ao meu fillo Pedro Lorenzo Da Riba, para cumprir a cargo dos meus bens, e sen prexuízo dos seus.

   Feito na miña casa e morada, a once de decembre, ano de mil setecentos corenta e sete.

   Sendo testemuñas: Roque Bentoso, Bartolomé do Campo, Bentura Balseiro, Melchor Fernández, Vicente Otero; todos veciños desta freguesía.

 

 

   Certifico eu, o infraescrito cura, está cumprida esta memoria, simple testamento, o abaixo cura, dispuxeron que morreu Pedro da Riva, que foi de esta freguesía, canto ao propio, e para que conste asínoo.

   En San Pedro de Labrada, oito de abril do mil setecentos corenta e nove.