Luns emotivo. A parábola do neno e a maceira.

 

 

   Hai moitos anos existía nun sitio de Labrada unha enorme maceira. Nese sitio vivía tamén un neno que a quería moito e todos os días xogaba ao redor dela. Subía ata o cume e ela dáballe sombra. El amaba á maciñeira e a maciñeira amaba ao neno.

 

   Pasou o tempo, o neno creceu e nunca máis volveu xogar ao redor da enorme maceira. Un día regresou e escoitou que lle dicía.

 

   – Estou moi triste. Vés xogar comigo?

 

   Pero o raparigo contestou:

 

   – Xa non son o neno de antes que xoga ao redor das árbores. O que agora quero son xoguetes e necesito diñeiro para compralos.

 

   - Síntoo, dixo a árbore. Non teño diñeiro. Pero suxíroche que tomes todas as miñas mazás e as vendas. Desta maneira ti obterás o diñeiro para os teus xoguetes.

 

   O raparigo tomou todas as mazás,  obtivo o diñeiro e sinteuse contento. Tamén a árbore se sinteu feliz. Pero o raparigo nunca volveu despois de obter o diñeiro e a maciñeira volveu estar triste.

 

   Tempo despois, o raparigo regresou e a maciñeira púxose de novo contento e preguntoulle.

 

   – Vés xogar comigo?

 

   – Non teño tempo para xogar; debo traballar para a miña familia e necesito unha casa para a miña muller e fillos. Podes axudarme?

 

   – Síntoo, dixolle a maceira, non teño unha casa, pero podes cortar as miñas ramas e construír a túa casa.

 

   O home cortou todas as ramas da árbore, que se sinteu feliz, e o home non volveu. Certo día dun cálido verán, o home regresou e a maceira sinteuse alegre de novo.

 

   – Vés xogar comigo? -preguntoulle a maceira.

 

   - Estou triste e volvéndome vello. Quero un bote para navegar e descansar.

   Podes darme un?

 

   A árbore contestou.

 

   - Usa o meu tronco para que poidas construír un e así poidas navegar e ser feliz.

 

   O home cortou o tronco e construíu o seu bote. Logo foise a navegar por un longo tempo. Finalmente regresou despois de moitos anos e a maceira díxolle.

 

   – Síntoo moito, pero xa non teño nada que darche nin sequera mazás.

 

   O home respondeu.

 

   – Non teño dentes para morder, nin forza para escalar. Xa estou vello.

 

   Entón a árbore con bágoas nos seus ollos díxolle.

 

   - Realmente non podo darche nada. A única cousa que me queda son as miñas raíces mortas.

 

   E o home contestou.

 

   – Non necesito moito agora, só un lugar para descansar. Estou tan canso despois de tantos anos….

 

   – Bo, díxolle a maceira. As vellas raíces dunha árbore, son o mellor lugar para recostarse e descansar.

    Ven, senta comigo e descansa.

 

   O home sentou xunto á maceira e esta alegre e risueña, deixou caer algunhas bágoas.

Venres emotivo. A vida.

 

 

A vida non é para levar

 

é para vivila aquí.

Pedro da Riba. En nomine ei amen.

                              Testamento de Pedro da Riva, ano do 1749.

 

    "Saiban, cantos esta carta pidan, que é testamento, derradeiro e postrimera vontade de Pedro da Riba ; veciño de esta freguesía de San Pedro de Labrada.

   Estando enfermo e na cama, e na idade natural que Deus serviu darme, e no meu san xuízo e entendemento; e para que as miñas cousas queden ben ordenadas e dispostas, fago este, meu testamento.

   Primeiramente mando a miña ánima a súa maxestade, que a criou e a redimiu a conta da súa preciosa sangue na árbore da verdadeira cruz, e o corpo á terra de que foi formado, onde sexa sepultado nesta parroquia:
   Mando que as miñas carnes pecadoras sexan sepultadas no coro desta parroquia. Tamén mando que o día do meu enterro oito sacerdotes, digan misa pola miña ánima, a súa esmola acostumada e outro tanto o día das miñas honras.

    Tamén mando unha ofrenda con catro cestos con pan e carne, un carneiro vivo, unha ola de viño, un cuarto de vaca e tres reais; e outro tanto o día das miñas honras. Máis un touciño para ambas as funcións. Tamén mando para gastos da casa, oito fanegas de pan, dous ferrados de trigo, un boi e unha vaca e unha carga de viño; e outro tanto o día das miñas honras.

   Tamén mando que ao outro día do meu enterro chamen catro sacerdotes que digan misa pola miña ánima e veñan comer á casa; a súa esmola será de tres reais.

   Tamén mando que despois que falecera, se me diga unha misa no altar privilexiado do Santo Cristo de las ánimas na Santa Catedral da cidade de Mondoñedo.

   Tamén mando que se diga unha polas ánimas de meus pais, outra polo Ánxel da miña garda e santo do meu nome; outra á Nosa Señora do Carme; outra á Nosa Señora do Monte; outra á Nosa Señora dos Remedios; outra ao glorioso San Pedro; outra ao apóstolo Santiago; outra á alma dos meus avós; outra á alma de meus tíos Andrés Díaz e Antonio Díaz; outras dúas por penitencias mal cumpridas; outra á Nosa Señora da Guadalupe; outra á Nosa Señora de Pastoriza; outra ao glorioso S. Ramón e outra ao glorioso San Caetano.

   Tamén mando vinte e cinco misas para a miña ánima, a súa esmola tres reais.

   Tamén mando aos meus fillos, Francisco e Josefa da Riva, toda a herdade que teño en Tivián, sita nesta freguesía, coa mesma carga e pensión, e unha misa de aniversario que teña á herdade.

   Tamén mando redención de cánticos a Santísima Trinidad, e máis alegacións, a súa esmola acostumada.

   Tamén aos meus cumpridores executores testamentarios, ao meu irmán Lucas da Riba, ao meu fillo Pedro Lorenzo Da Riba, para cumprir a cargo dos meus bens, e sen prexuízo dos seus.

   Feito na miña casa e morada, a once de decembre, ano de mil setecentos corenta e sete.

   Sendo testemuñas: Roque Bentoso, Bartolomé do Campo, Bentura Balseiro, Melchor Fernández, Vicente Otero; todos veciños desta freguesía.

 

 

   Certifico eu, o infraescrito cura, está cumprida esta memoria, simple testamento, o abaixo cura, dispuxeron que morreu Pedro da Riva, que foi de esta freguesía, canto ao propio, e para que conste asínoo.

   En San Pedro de Labrada, oito de abril do mil setecentos corenta e nove.

 

Luns emotivo. A arma que che din ...

 

 

A arma que che din axiña a usaches
para ferirme a traizón e sangue fría.
Hoxe reclámoche a arma, outra vez miña,
e o corazón no que a cravaches.

Se no teu poder e forza confiaches,
de agora en diante desconfía:
era o meu amor o que che permitía
triunfar na batalla en que triunfaches.

 

A pesar de que aínda mane o sangue do costado
onde melou o seu fío a túa imprudencia,
xa o tempo terminou do teu reinado.

Afeito aos xestos da violencia,
co teu malo costume ten coidado;
ti soa non te firas na miña ausencia.

 

                                

                                   Antonio Gala.

Luns emotivo. Á Princesa.

 

   Era moi sinxelo facelo.

 

   Amala era o sentimento máis doado e tamén arriscado de compartir na vida.

 

   ... e en algún momento amei ao prohibido, ao defectuoso amor, a matriz da dor.

 

   Amei a silenciosa resposta, ao que sabía non coñecer, ao que nunca ía ser meu.

 

   Amei a frialdade e tamén a ausencia.

 

   Amei as sabas da cama que perfectamente estiradas, nunca desfixen.

 

   Amei a súa imaxinada silueta detrás dunha ventá.

 

   Amei todo aquilo que que firmaba baixo o pseudónimo do amor.

 

   Amei ao que, por medo ao frío, coidaba a descoñecida calor da casa.

 

   Amei a pel acariciada por outra pel.

 

   Amei os ollos que mirarían outros teitos, outro espello.

 

   Amei a ilusión de ser o seu mellor amante cando a mellor amante só era ela.

 

   Amei a idea de soñar na súa almofada cando a que me correspondía non era compartida.

 

   Ameina tanto que cheguei a crer que era a musa no romanticismo.

 

   Amei a dúbida e a confusión, non amala era perder a sensatez.

 

   Amei o viño que me emborrachaba, o que a recordaba; e a resaca que a situaba moi lonxe.

 

   Amei a Princesa cando xa era reina de un país soberano.

 

   Ameina porque impediume odiala, a algo debía de facer.

 

                                            

                                                                                                                    O Veiguello.