Casilda Cortiñas.

 

 

   01/03/1956. El Diario Palentino.

 

   "LA LUCHA CON LA NIEVE 

 

   Lugo, 29. — Se procede a abrir camino a través de la nieve por diferentes zonas de la provincia y en dirección a varios pueblos que permanecen incomunicados desde las primeras precipitaciones. En estos trabajos intervienen los tractores de Patrimonio Forestal del Estado, que han logrado abrirse camino hasta Vivero, liberando a los coches de línea y de transporte que habían quedado detenidos en las carreteras y particularmente, en el pueblecito de Abadín hace ya días, y cuyos viajeros y conductores recibieron, en todo momento, la ayuda del alcalde de aquel pueblo. Por el boquete abierto en la nieve almacenada en lo alto de la Xesta, han podido ya pasar los coches con dirección a la costa.

   Liberado Abadín de la imponente masa de nieve que le rodeaba, se conocen noticias que ponen de relieve los aportes y penalidades que los vecinos han pasado en estos días. En la citada parroquia, y en el lugar denominado Valina de Freire, una mujer dio a luz en los momentos en que más imponente era el temporal de nieve, quedando la infeliz bloqueada y sin conseguir los vecinos llegar hasta su casa a causa de las precipitaciones que se sucedían. Enterado el alcalde, organizó una expedición de socorro en dirección a la casa de Casilda Cortiñas, que así se llama la mujer, con el cura párroco y el cabo del puesto de la Guardia Civil, entre otras personas, pero  a pesar de los esfuerzos realizados, no pudieron llegar hasta la casa de la mujer que, sola y sin auxilios médicos ni elementos de ninguna especie, corría con su hijo, un inminente riesgo de perecer. Al día siguiente, el alcalde organizó otra expedición formada por vecinos que, provistos de picos y palas, abrieron camino a través de tres kilómetros cubiertos de nieve, hasta llegar, completamente extenuados por el esfuerzo realizado, a la casa de Casilda que se hallaba en muy grave estado y a punto de morir de frío, logrando salvarla los médicos que se unieron a la expedición. 
 

   También, y gracias a un tractor del Patrimonio Forestal del Estado, que se metió por el monte cubierto de nieve con alturas en algunos sitios de más de un metro, fue posible salvar a un hombre enfermo de mucha gravedad, que se hallaba completamente aislado de todos los vecinos. En el tractor fueron un médico y un practicante, con su instrumental, junto a un ayudante del Patrimonio, y la ascensión al monte, primero, y el descenso al valle, después, se hizo en situaciones verdaderamente dramáticas, estando a punto varias veces de no poder seguir el vehículo, quedando en medio del campo, aislado también por la nieve. Por fin, llegaron, salvándose el enfermo de una muerte cierta. 
 

   Se reciben noticias de que en estos días, los paisanos han dado muerte a varios lobos. Así, en el monte del Cuadramón, Felipe Ortiz, dio muerte a dos tremendos animales de esta clase y, en la Ferreira, otra alimaña fue muerta también por un vecino. En Paradela, José Boado Armesto, 
que durante su larga vida de cazador lleva dado muerte a catorce lobos, mató uno, de gigantescas proporciones, en la madrugada de estos últimos días".

 

Martes emotivo. Tantas veces.

 

 

Din que cando hai amor

non fai falta pedir perdón

pero eu xa pedín perdón tantas veces.

 

Din que o corazón é un músculo que
Necesita acción, non podo negar

a razón algunhas veces.

 

Din que primeiro hai que saber sufrir
Para despois amar, para despois partir.

Din que no seu destino inconstante

só o gaucho vive errante onde a sorte o leva.

 

Perdón vida da miña vida,

perdón se é que che faltei.
Por min sairía o sol todos os días

por min non existirían feridas.

 

Vou tratar de mostrar a miña mellor estabilidade

pero dubido da miña virtude no equilibrio.
Din que para escribir é indispensable sufrir

e non podo quitarlle razón a tantos poetas.

 

Algúns encérranse sós por 40 anos

os danos son as tintas dos seus lapiseiros.
Non podo evitar a sorte como non podo evitar vivir

prefiro sorrir todo o que poida.

 

Perdón vida da miña vida

perdón se é que che faltei.

Por min sairía o sol todos os días

    Por min non existirían feridas.

 

Din que cando hai amor

  non fai falta pedir perdón,

 pero eu xa pedín perdón tantas veces.

 

                           ANDRÉS CALAMARO.

 

https://youtu.be/WFb1Qxor1YM?si=kl-BwNyf00cqlVHm

 

 

 

 

Xoves emotivo. Unha cama.

 

... unha cama e o seu momento, adoita converterse nun lugar no que as emocións apodéranse da razón e converten esa situación nun momento único, condicionado pola causa ou orixe. 

   En situacións así, dúas persoas pluralízanse e convértense en tres; nosoutros, ti e eu. Achegando libremente cada unha delas o seu ego máis íntimo para converter ao receptor no seu cómplice e confidente. Derrotando rubores e á vez creando camiños que crías andar, e talvez si, seguro que si os andaches noutro momento e noutro lugar, pero un recoñece que os camiños son tan variados como as metas e os acompañantes ....

Luns emotivo. Amorne

    

 

   Ás veces dóeme, non tanto polo que me provoca que xa de por si é motivo para sentir a dor das subxectivas emocións; senón máis ben polo que me sucede ao enfrontarme a complexa maneira que teño de sentir e vivir o baleiro da ausencia provocada polo camiño existencial que individualmente se debe percorrer e pola apegada morriña que foi unha leal e fiel compañeira.

 

   Partindo de toda a complexidade persoal dela, non consigo asimilar certas situacións, sentimentos e emocións que me identifican e dan un significado e aceno de identidade.

 

   As diarias despedidas, as parénteses obrigadas, as ausencias ... todo aquilo que non sei, que non sabemos, pero que resulta imaxinable, e achegan unha mais que posible incerta idea froito da imaxinación.

 

     Xa non nos chamamos para observarnos e alegrarnos o corpo; nin nos despedimos, nin se mitiga ou repara. Parece xa que é obrigatorio facelo así, como un costume que cumpre cos parámetros da nosa nova situación. Como todo aquilo que ocorre voluntariamente, sen ser custoso nin forzado.

 

   Os meus pensamentos e imaxinacións diariamente van escribindo un guión que pode ter un real fundamento e protagonismo. Vexo que desde ese outro lado, e para protexerte, nada de romper parámetros ou regras, nada de abrir xanelas por se coa ou escapa unha inoportuna emoción que dignifique o que se esconde.

 

   Apíñanse conclusións que no seu conxunto provócanme unha profunda seriedade e favorecen o entendemento e a postura que debo adoptar ante as emocións.

 

   A súa reserva  revólveme o sentido que eu quixese dar á nosa relación; as súas voluntarias decisións e maneiras de canalizar algunhas cousas, ... xa pasado un tempo, non entendo. Non entendo a súa imposibilidade, a súa negación a un día, desexar espertar en min. Mesmo podo supoñer que suplica que o primeiro recordo, a primeira luz ou sensación do seu espertar nada teña que ver comigo. E o mesmo ao entregarche á incerteza do soño; que o último recordo do día na súa conciencia non sexa para min! A estas alturas, aseguraríaste ben de pechar hermeticamente as "xanelas" polas que me poida coar; loitará cos trasgos que me transportan, para impedir flotar ao redor do teu corpo nos seus soños da súa cama.

 

   Síntome tan peculiar que pretendo certos privilexios que non se me conceden, e sendo protagonista e vendo o que ocorre, imaxino que o correcto sería non mendigar; non pedir, non esperar, non aspirar, non crer, non imaxinar, non desexar, non pretender, non querer.

   Véxome convertido nun espírito celestial, místico e contemplativo; cunha importante capacidade de crear e compartir emocións; e cunha necesidade de crear momentos con alicientes pícaros, sensuais, eróticos, ... certo é que os anxos non teñen sexo.

 

Manuel. 

Sábado emotivo. Houbos sempre ...

 

Sempre houbo analfabetos,

pero a incultura e a ignorancia

sempre se viviron como unha vergoña.

Nunca como agora,

a xente presumira de non lerse

un puto libro na súa fodida vida,

de non importarlle nada

que poida cheirar levemente a cultura

ou que esixa unha intelixencia

minimamente superior á do primate.

 

Os analfabetos de hoxe

son os peores,

porque na maioría dos casos

tiveron acceso á educación,

saben ler e escribir, pero non exercer.

Cada día son máis

e cada día o mercado cóidaos máis

e pensa máis neles.

 

............ 

 

 

                                    Jesús Quintero.