Domingo emotivo. Como vou esquecerme.

 

                                                                                                                                                            2024

Como vou esquecerme
Se o esquecemento é memoria
De que debo esquecerme
Están a falar de broma.

Como vou esquecerme
Só esquecen os bobos
Que reescriben a historia
Para borralo todo.

Como vou esquecerme
Onde poño as sombras
Só quero saber
Onde están os que sobran.

Como vou esquecerme
De todo, aquí e agora
dígao quen o diga
Ou o Pai Santo en Roma.

Como vou esquecerme
De todas as derrotas
De tantos humillados
Das familias rotas.

Como vou esquecerme
De soños imposibles
De tantos invisibles
E de tantas vitorias.

Como vou esquecerme
Se teño o disco duro
Excedendo ata o bordo
Que alguén veña e bórreo.

Como vou esquecerme
Xa sei que lles estorba
Que se abran as cunetas
Que se mire nas fosas

E que se faga xustiza
Sobre todas as cousas
Que os mal enterrados
Nin morren nin repousan.

Como vou esquecerme
Desa turba furiosa
Deses anos de chumbo
E curas con pistola.

Como vou esquecerme
Dos anos vividos
Non se acaba o camiño.

E aínda estamos vivos.

 

 

                                                                Víctor Manuel San José. 

 

   https://youtu.be/YEuXiEEpy2U?si=YvwuHk0OFIBPwlSg

Martes emotivo. O don da tenrura.

 

 

                                                                                                                                        2025
 

 

Camiñei cinco lúas máis, crin morrer.
Calquera ser pódese arrastrar, seguir como un réptil.
Non sei como cheguei a un lugar, onde ninguén podería atoparme.

 

Crin a salvo ata que ao fin, tiven que preguntarme
e se ninguén me atopa xamais, sentirei soidade.

O rumor da súa loucura, desde o meu oculto recuncho.
Sen mostrar que é a tenrura
O noso don.

Non era o único por alí

que se achaba ben escondido.
Comezamos polas noites a saír
E ao fin fixémolo ao sol.
Así foi como te atopei

pequeno corpo precioso e vello.

Agora é nunca, dixeches, e eu repliqueiche
nunca está tan, tan lonxe.
Con vida nunca me collerán
obrigáchesme a xurar.
Vin brotar o teu sangue escuro

e unha dúbida arrasoume.
En verdade é a tenrura 

o noso don.

É ou non?

Na loita, como no amor, vívense a paixón.
E veste inmortal e é brutal a dor
Pero o corpo sécase e tócache lidar

coa sangue e o don.
É o sangue ou o don.

Non hai vitoria que sexa final,

nin derrota total.
Chegará con man dura

e perderán a ocasión de entender
que é a tenrura o noso don.

É o don
o noso don.

 

   https://youtu.be/PShaoIASpTk?si=HSuzZVumr37HKgTZ

O agradecemento dun fillo.

 

 

 

 

   Vilalba, Goiriz, As Touzas, Martiñán, Castromaior, Abadín.

 

   Recitándome as paradas restantes ata Gontán, calmaba Elvita a miña ansiedade os venres pola tarde no autobús do Carreiras.

 

   Era a ansiedade do que se achega á súa patria dende o exilio.

 

   Porque na nenez, Gontán era a miña patria. Unha patria que non tiña bandeira, pero tiña roupa tendida ao vento no Campo da Feira. Unha patria que non tiña exército, pero tiña unha lexión de cativos en bicicleta que patrullaba os seus lindeiros.

   Unha patria que non tiña goberno, porque cando non sabíamos facer algo, preguntábamos aos avós.

   Unha patria sen xuíces, porque non apetecía delinquir.

   Iso si, na miña patria da nenez había unha raíña nai: Elvita.

   E cando, obrigado, marchei da nenez, ela sempre estivo ao meu carón; pero cada vez que mamá me falaba, eu cría que aínda estaba detrás da cociña de "Casa Valdés".

   Grazas mamá.

Antonio Román Camba.

 

  "07/12/1936. Boletín Oficial de la Provincia de Lugo.

 

    ABADÍN

 

   Tramitado en este Ayuntamiento a petición de José Román González el oportuno expediente para justificar la ausencia de su hijo Antonio Román Camba, por más de diez años en ignorado paradero, se publica el presente por si alguien tiene conocimiento de la actual residencia del referido sujeto, se sirva participarlo en esta Alcaldía con la mayor suma de datos.

   El citado sujeto tenía al ausentarse las señas personales siguientes: Antonio Román Camba, hijo de José y Manuela, tiene 31 años de edad, pelo negro, cejas idem, ojos castaños, nariz y boca regulares, color bueno, frente espaciosa y particulares ninguna.

   Abadín, 3 de Diciembre de 1936. El Alcalde, Aquilino Pernas".

 

   "21/01/1937. Boletín Oficial de la Provincia de Lugo.

 

    Leída la anterior y los Boletines Oficiales, se acordó declarar que existen motivos suficientes para declarar ausente en ignorado paradero por más de diez años a Antonio Román Camba, hermano de Inocencio, de la parroquia de Labrada".

 

 

 

Domingo emotivo. O medo.

O tempo rematou,

antes de que se apaguen todas as luces

non che direi os teus erros nin os acertos.

 

Dareiche as boas noites

e pecharei a porta,

direiche que te quero unha vez mais.

O tempo rematou,

así que, ai vai...

 

Eu non son o teu fillo,

ti non es o meu pai.

So somos dous homes dicíndonos adeus.

Non fai falta perdoar,

non fai falta esquecer.

Coñezo os teus erros

e ti coñeces os meus.

E mentres durmas

intentarei facerte sentir orgulloso.

Así que, papa, ¿Non podes tan só cerrar os ollos?

Non teñas medo,

agora tócame a min

escorrentar os monstros.

 

Durme toda a vida

e escoita unha derradeira palabra.

Podes sentir a miña man agarrada a túa,

xa me vou

deixarei a luz prendida

para que a escuridade non entre no teu corazón.

Non teñas medo ...