domingo, 24 de marzo de 2024

Domingo emotivo. Ao seu xeito.

 
 
Na súa extrema
 
arrogancia,
 
o home
 
creou a Deus
 
ao seu xeito.
 
         
                                             Friedrich Nietzsche.
 


mércores, 20 de marzo de 2024

CRONIQUILLA VIAJERA

 
   10/10/1970. El Progreso.
   "Acompañando al presidente de la Comisión Provincial de Monumentos, nuestro director, don José Trapero Pardo, y al director del Museo de Lugo y “eterno chaval” pese a sus ochenta y tantos años don Manuel Vázquez Seijas, hemos estado en los montes de Labrada. El viaje se debió a una insinuación del alcalde de Pastoriza, doctor Cabaneiro López, Se sumaron también el alcalde de Abadín, don Pedro Fernández Carreiras; el diputado provincial de Mondoñedo, señor Díaz Carreiras y el párroco de Montouto. El objeto del mismo fue ver unas penas, con diversas cuevillas y señales humanas, existentes en aquel gran penedo. Los técnicos nos dirán algún día algo sobre sus particularidades.
   En la sobremesa hubo anécdotas: de lobos —que por los montes de Abadín, y con razón, siguen considerando animal dañino— y de las otras.
   Les contaremos una totalmente veraz: Un paisano al oír al señor Fernández Carreiras, practicante de profesión, pedir con urgencia una botella de vino embotellado, dijo ingenuamente o con socarronería, “e logo, hay algún enfermo, don Pedro”.
 


sábado, 9 de marzo de 2024

Sábado emotivo. Se o teño que pedir ...

 
                                                                                                                                                       Para Da.
 
 
 
 
Non che pido que me deas un bico,
 
nin que te desculpes cando penso que estás equivocado.
 
Nin sequera che pedirei que me abraces cando máis o necesito.

Non che pido que me digas o fermosa que son,

aínda que sexa mentira,

nin me escribas nada fermoso.

Nin sequera che vou pedir que me chames
 
para dicirme como estivo o teu día,

nin para dicirme que me estrañas.

Non che vou pedir que me agradezas

por todo o que fago por ti,

nin que te preocupes por min

cando os meus ánimos están no chan,

e por suposto, non che vou pedir

que me apoies nas miñas decisións.

Nin sequera che pedirei que me escoites 
 
cando teña mil historias que contarche.

Non che vou pedir que fagas nada,
 
nin sequera que esteas ao meu lado para sempre.

Porque se cho teño que pedir, entón xa non o quero.
 
      
                                                                      Frida Kahlo.

venres, 1 de marzo de 2024

O Vilar de Choi.

 
   01/12/1972. El Progreso.
 
   "Labor de la iglesia en la repoblación del territorio mindoniense.
 
   En 1207, es el abad Romeo de Lorenzana quien para poner en vías de explotación agrícola el territorio llamado Villar de Choy, no lejos de Gontán, entre Lugar do Seixo y Romariz, concede la mencionada heredad a diez pobladores; imponiéndoles, además del natural vasallaje, un foro de tres sueldos en moneda de León; y, en concepto de colecta anual, un cerdo valorado en seis sueldos, diez gallinas, tres cabritos, cuatro talegas de cebada por octava y una hogaza de pan centeno por cabeza. Si alguno o algunos de los habitantes llevaba a cualquier otro en su compañía, cada uno añadiría un sueldo por “fumadiga et urca et cibata”; quedando así libres de toda “fazendeyra”, exceptuadas las cuatro voces de “furto”, “aleyuosia’’, “rauso”, y “omicidio” que se dividirían por mitad entre el monasterio y los pobladores. El foro habría de cumplirse en dos partes iguales, pagadera una en San Martin y la otra por Pascua. Se les reconocía el derecho de vindicación por Alcaldes y los linderos del poblamiento se fijaban en Carballo de Catadoyro, Puerto de Cauada, Rio de Graa, Mestas de Escourido, Camino de Gontán. Fuente de Albergaria Media, Mestas de Escourido de Espiñarcao, y Puerto de Tubis".

mércores, 28 de febreiro de 2024

Mércores emotivo. Canción de amor nº dous.

 

 
Eu que tremaba de frío
mollado por todas as choivas
de todos os nenos pobres
e de todos os esmoleiros
e ti, volcán de mel.

Eu que estaba só ao fin
no medio de tanta xente
buscándote
e ti, como un bosque
cheo de paxaros.

Lévame oculto no teu pelo,
lévame no teu cabelo,
lévame xunto aos teus seos,
lévame.

Repóusame nos teus outeiros amorosos,
chámame á túa fonte
onde o pracer é húmido
e corre, gacela branca.

Ti que coñeces o meu corpo
por todos os camiños doces
que trazaches cos teus dedos
e coa túa boca.
 
Deixa pousar en ti os meus ollos 
cansos de loitar coa néboa,
feridos os meus pés
de tanto caer.
 
Comerei sorrisos da túa árbore.
 

                            Amancio Prada.
 
   https://youtu.be/KCiASLYvAts?si=hvL3PLx_lomWHrjh
 
   P.D_ Traducida por min.