Luns emotivo. Chegou con tres feridas.

 

Chegou con tres feridas:
a do amor,
a da morte,
a da vida.

Con tres feridas vén:
a da vida,
a do amor,
a da morte.

Con tres feridas eu:
a da vida,
a da morte,
a do amor.

 

                                Miguel Hernández 

   https://youtu.be/b65pJV6OVDU

Luns emotivo. Poema de amor.

 

 

O sol esqueceunos onte sobre a area
Envolveunos o rumor suave do mar
O teu corpo deume calor
Tiña frío
E alí, na area
Entre os dous naceu este poema
Este pobre poema de amor
Para ti.

O meu froito, a miña flor
A miña historia de amor
As miñas caricias.

O meu humilde candil
A miña choiva de abril
A miña avaricia.

O meu anaco de pan
O meu vello refrán
O meu poeta.

A fe que perdín
O meu camiño
E a miña carreta.

O meu doce pracer
O meu soño de onte
A miña equipaxe.

O meu morno recuncho
A miña mellor canción
A miña paisaxe.

O meu manancial
O meu cañaveral
A miña riqueza.

A miña leña, o meu fogar
O meu teito, a miña lareira
A miña nobreza.

A miña fonte, a miña sede
O meu barco, a miña rede
E a area.

Onde te sentín
Onde che escribín
O meu poema.

 

                                                                                   

                                                                                           Joan M. Serrat.

   https://youtu.be/jEAv5Dfr3Uw

Luns emotivo. Contigo.

 

 

Eu non quero un amor civilizado
Con recibos e escena no sofá
Eu non quero que viaxes ao pasado
E volvas do mercado con ganas de chorar.

Eu non quero veciñas con pucheiros
Eu non quero sementar nin compartir
Eu quero catorce de febreiro
Nin aniversarios feliz.

Eu non quero cargar coas túas maletas
Eu non quero que elixas o meu xampú
Eu non quero mudarme de planeta
Cortarme a coleta, brindar á túa saúde.

 

Eu non quero domingo pola tarde
Eu non quero randeeira no xardín
O que eu quero corazón covarde
É que morras por min.

Eu non quero xuntar para mañá
Nunca souben chegar a fin de mes
Eu non quero comerme unha mazá
Dúas veces por semana, sen ganas de comer.

Eu non quero calor de invernadoiro
Eu non quero bicar a túa cicatriz
Eu non quero París con chuvieira
Nin Venecia sen ti.

 

Non me esperes ás doce no xulgado
Non me digas volvamos a empezar.

Eu non quero nin libre nin ocupado
Nin carne nin pecado nin orgullo nin piedade
Eu non quero saber porqué o fixeches
O que eu quero rapaza de ollos tristes
É que morras por min.

E morrer contigo se te matas
E matarme contigo se ti morres
Porque o amor cando non morre mata
Porque amores que matan nunca morren.

 

                                                  

                                                                                                  J. Sabina.

    https://youtu.be/GXAkzb4XT14

Luns emotivo. Rota camíñase igual.

 

   

   Dille que non a amas. Que non soñas con morrer ao lado dela. Que na foto dos teus soños non é que non a vexas, se non que nin a imaxinas.

 

   Avívaa. Explícalle que a túa ausencia é por desamor, e non por medo. Que o teu corazón non bombea o seu nome. Faille entender que a súa intuición está equivocada. Que o que non dis e porque non o sentes, non porque non che sae ou non te animas. Rómpelle o soño de fadas. Rite diante da súa cara. Que se decate de que ti non es Peter Pan. Que non viñeches a rescatala de este mundo.

 

   Avísaa. Cóntalle que ti cerraches este conto fai un intre. Pídelle que siga sen ti. Asegúralle que non tes nada para darlle. Que non che apetece regalarlle, nin sequera, o tempo que che sobra. Mátaa coas palabras. Co desprezo e a indiferenza. Termínalle esa agonía e mátaa de unha vez. Necesita que lle cuspas a verdade nos ollos e que entenda, a forza, que non che importa unha merda. Déixaa libre. Pídelle que non te chame máis. Pídello porque non entende. Dillo de unha vez. Grítallo, si ves que ela insiste.

 

   Que nin se che cruza pola cabeza regalarlle un domingo na túa puta vida. A ver si entendes home. Necesita morrer de dor. Merece renacer. Axúdame que a min non me escoita. Axúdalle que soa non pode. Vai morrer so por unha anaco. Eu coñézoa. Meterase na cama, afundirase aí adentro hasta afogarse nos seus choros, e despois vai saír reciclada , como fai sempre.

                                                                                                                     Lorena Pronsky.

Luns emotivo. La casada infiel.

  

E que eu a levei ao río

 crendo que era rapaza,

pero tiña marido.

 

Foi a noite de Santiago

e case por compromiso.

Apagáronse os farois

e acendéronse os grilos.

Nas últimas esquinas

toquei os seus peitos durmidos,

e abríronseme de súpeto

como ramos de xacintos.

O amidón da seu enagua

soábame no oído, 

como unha peza de seda

rachada por dez coitelos.

Sen luz de prata nas súas copas

as árbores creceron,

e un horizonte de cans

ladra moi lonxe do río.

 

Pasado o silveiral,

os xuncos e os espinos,

baixo a súa mata de pelo

fixen un foxo sobre o limo.

Eu quiteime a gravata.

Ela quitouse o vestido.

Eu o cinto con revólver.

Ela os seus catro corpiños.

Nin nardos nin buguinas

teñen a cute tan fina,

nin os cristais con lúa

alumean con ese brillo.

As súas coxas escapábanseme

como peixes sorprendidos,

a metade cheos de lume

a metade cheos de frío.

Aquela noite corrín

o mellor dos camiños,

montado en poldra de nácara

sen bridas e sen estribos.

Non quero dicir, por home,

as cousas que ela me dixo.

A luz do entendemento

faime ser moi comedido.

Sucia de bicos e area,

eu leveina do río.

Co aire batíanse

as espadas dos lirios.

Porteime como quen son.

Como un xitano lexítimo.

Regaleille un costureiro

grande de raso pallizo,

e non quixen namorarme

porque tendo marido

díxome que era rapaza

cando a levaba ao río.

 

                                         Federico García Lorca.