POSESIÓN DEL NUEVO ALCALDE

 

               D. Pedro Fernández Carreiras, practicante e alcalde de Abadín.

 

   08/08/1958. El Progreso.

   "Bajo la presidencia del delegado gubernamental, don Celestino Fernández de la Vega y Pardo, Jefe de la Administración del Gobierno civil de Lugo, con asistencia del señor alcalde saliente don Jesús Iglesias López y del alcalde entrante don Pedro Fernández Carreiras, celebró sesión extraordinaria el Pleno municipal para la toma de posesión del nuevo alcalde señor Fernández Carreiras.

 

   Abierta la sesió, el señor secretario de orden de la presidencia, dió lectura a la credencial de nombramiento. Seguidamente el señor delegado procedió a tomar juramento al nuevo alcalde y éste con la mano en el Crucifijo pronunció las palabras siguientes: << Juro servir fielmente a España , guardar lealtad al Jefe del Estado, obedecer y hacer que se cumplan las leyes, defender y fomentar los intereses del Municipio, mantener su competencia y ajustar mi condición a la dignidad del cargo>>. El delegado gubernativo contesto: << Si así lo hacéis, Dios y España os lo premie y si no os lo demande>>.

 

   Una vez prestado el juramento, el delegado gubernativo hizo entrega al señor Fernández Carreiras  del bastón de mando y las insignias del cargo.

 

   A continuación dicho señor delegado pronunció unas breves palabras en las cuales agradece al alcalde saliente los servicios prestados, felicita al nuevo alcalde por su nombramiento y, en nombre del señor gobernador, exhorta a la Corporación a fin de que le preste la más decicida colaboración para que puedan ser resueltos armónica y adecuadamente los problemas municipales.

 

   Hizo uso de la palabra el señor alcalde saliente para felicitar al nuevo alcalde a quien promete su colaboración en todo lo que redunde en beneficio del Municipio. Habló a continuación el nuevo alcalde el cual agradece, en primer lugar, al señor gobernador la confianza en él depositada, agradeció también al alcalde saliente los elogios de su persona y la promesa de colaboración, pide luego el apoyo de la Corporación a fin de poder llevar a cabo una acertada labor municipal, prometiendo fidelidad a las autoridades, a los principios findamentales del régimen y especialmente al Caudillo de España, comprometiéndose a seguir lealmente las consignas del mando. La corporación recibió con grandes aplausos las palabras del nuevo alcalde.

 

    El señor Fernández Carreiras, como ya en otro número de este diario se ha dicho, tiene 35 años, soltero, natural y vecino de esta localidad donde, desde hace años, viene ejerciendo con gran acierto el cargo de auxiliar sanitario. Perteneció al Frente de Juventudes, y en la actualidad militante de F. E. T. y de las JONS y desempeña el cargo de jefe de somatén armado. Hombre de lucha, trabajador incansable y de honorabilidad acrisolada, dotes que le hacen acreedor al aprecio y simpatia del pueblo en general.

 

   Reciba el nuevo alcalde nuestra más cordial enhorabuena, deseándole toda clase de aciertos para regir y encauzar la administración de la vida municipal". 

 

"Canti", un home de Taboada.

 

Temos días na nosa vida que aportan sorpresas dolorosamente bonitas e ainda doendo, teñen un fondo de positividade.

 

Deuse o caso que me chegou unha suxerencia dunha amiga convidándome a botarlle unha ollada a un blog, e animándome a facer unha reflexión por escrito, do que do meu pensamento saíra. 

 

Trátase de "Canti", un home de Taboada que traballou para que os que estaban preto del, tiveran unha vida chea de cousas positivas, era un home altruista. Eu non coñecín a Xosé Anxo, así se chamaba, pero como fixo él, eu tamén xoguei ao fútbol aló polos anos ... xa choveu. 

 

Ben, Xosé Anxo deixounos cedo, e como memória tamén nos deixou un traballo que merece a pena velo, e que agora continua esa labor xente próxima a el (https://entrenodiariocanti.blogspot.com). Eu, con todo o respecto e humildade, quero contribuir contando unha pequena anecdota que vivín cando xogaba na Sociedad Deportiva Abadín; para así aportar unha pequena historia a outras.

 

Era a primeira tempada na que estabamos federados no grupo norte da segunda categoria rexional da provincia de Lugo. Como campo de xoga tíñamos un prado que nos deixara o Albino do Nacho, veciño de Fanoi. O campo, por así chamalo, de chairo no tiña nada, era costento para unha portería e para un lateral, precisamente para o lado que estaban as duchas e a taberna. 

Aquel domingo recordo que nos visitaba o Muimenta C. F. partido de máxima rivalidade por ser concellos limítrofes. De porteiro no Abadín xogaba Cornide, era áxil, xogaba con rodilleras, como antaño. Todo estaba saíndo sen maiores contratempos, se cadra chegamos con máis ánimos dada a rivalidade. Entramos nos vestiarios para cambiarnos e cando xa estábamos listos para sair, Cornide tiña postas as botas ... camperas!! Esquecera as de xogar na casa. E non fomos quen de convencelo que así non podía sair ao campo. El xogaba contra o Muimento da maneira que fora. Lóxicamente, o árbitro non llo permiteu e xogou Cándido, o outro porteiro.

Lamentablemente, Cornide tamén nos deixou sendo novo.

Cornide, o primeiro pola esquerda.

O Daniel da Choqueira

   Non son eu quen vai definir as andainas do Daniel pola nosa parroquia, só quero engadir unha pequena opinión persoal. Quen fixo ese percorrido, íntimo e fermoso, foros as súas netas Susana e Mónica, na voz da primeira. Tamén Manolo Regal fixo a súa achega definindo a Daniel como veciño, labrego e home de Labrada.

   Daniel falecía o 28 de agosto, veciño do barrio da Choqueira. Home de mente privilexiada, chea de recordos e anécdotas, que regalaba a quen lle puideran interesar; e tamén, cumpre recoñecelo, de elegante  percha.

   Manifesto das súas netas.

 

"Cando éramos pequenas meu padriño sempre nos dicía que tiñamos que falar coa xente, na feira, nas festas ... que era moi feo ver a dúas pícaras que non sabías falar.

 

Hoxe falo con vós, de todo o que nos ensinou, do amor polo campo, polo idioma e a cultura do rural, o amor pola música e pola xente. E sobre todo, do saber estar. 

Falo tamén en nome da miña madriña, a quen a enfermidade non lle permite estar hoxe aquí. Pero que estivo con el ata o último momento.

 

Recordámoste, aí sentado no banco ao lado da casa, ao que ti chamabas o "mirador", roubándolle tempo ao tempo, como di esa canción que tanto che gustaba. 

Sempre te levaremos no corazón, meu padriño".

 

   Manifestos de Manolo Regal. 

 

"NON VOU SÓ
TEÑO UN AMIGO AO MEU LADO

Non vas só, Daniel,
acompáñate o espírito da xente da túa xeración
(a María de García, o Ricardo do Garipol, a Bita nova, o Modesto de Corruvedo, a
Hermitas, a Ibérica, … por nomear a algúns dos últimamente falecidos entre nós
que compuxestes Labrada en corpo e alma durante tantos anos. 

Acompáñate, Daniel,
o espírito do teu pai, da túa nai,
o espírito do recuncho do Carballal,
onde no seo familiar aprendiches formas de vida, cultura aldeá. 

Acompáñate tamén
o espírito doce das nosas terras e prados,
o espírito bravo dos nosos montes e dos animais que o enchen,
cos que, coma todos, compartiches esforzos e proveitos. 

Acompáñante, Daniel,
o respecto e aprecio, o perdón tamén, dos teus veciños e veciñas
cos que aprendiches e practicaches a gozosa e complexa arte da convivencia,
da necesaria colaboración veciñal. 

Acompáñante tamén
o espírito do San Pedro, do Santo Antonio, de Santa María,
pois con eles, en memoria deles, celebraches e gozaches a vida tantas veces. 

Acompáñate, Daniel,
o teu espírito aventureiro,
que te levou a emigrar para buscar vida,
e así anchear os límites do teu coñecemento,
e a sensibilidade do teu corazón cara ás persoas que nos visitan como emigrantes. 

Acompáñante tamén
todas as persoas amigas que gozaron e fortaleceron a túa amizade,
entre as que orgullosamente me conto. 

Acompáñate, Daniel, a sabedoría popular
que se asentou en ti,
que te fixo lúcido, intelixente,
para observar a realidade, para entendela, para contala.

Acompáñante tamén
todas as persoas ás que ti coidaches en vida,
e as que a ti te coidaron: familiares, veciños,
mulleres da lei da Dependencia e da residencia Betania de Viveiro. 

Acompáñante, Daniel, por suposto,
toda a túa familia propia,

con nomes e maneiras de ser tan propios e concretos:
Eusebia, Neri, Suso, Susana, Mónica, Chema, Miguel e os neniños Noel e Navia.

E a través de todos estes acompañamentos,
vai contigo tamén o Deus da vida,
que te fixo para a vida,
que te amou ata o extremo na persoa do seu fillo Xesús
e que che abre as portas da vida para sempre. 

Grazas, Daniel.
Pasas da parroquia temporal de Labrada á parroquia eterna de Labrada.
Desde o seo de Deus, con Deus, mira por nós,
aléntanos, dános forza
para termar das parroquias que se nos apagan,
para recrealas ao amparo voso, ao amparo de Deus.
E así ata o reencontro final, amigo da alma.
Unha aperta agradecida".

 

A Daniel Carracedo López, 30 de agosto do 2021.

"Ai, que se nos van os velliños,
que se nos van as velliñas,
coas súas historias longas,
coas súas vidas sufridas! 

Ai, que se nos foi o Daniel
cunha vida ben cumprida:
morea de anos xa,
hora a hora, día a día. 

Cada amencer unha aposta
por unha vida máis digna
entroncada na parroquia,
entroncada na familia. 

Tempos recios que viviu,
tempos de grosas fatigas,
que el ben soubo soportar
con humilde valentía. 

O amor, a vida, a paciencia,
a man de Deus que o sostiña
foi facendo del un home
de fonda e sabia harmonía. 

E o que levaba moi dentro
no seu rostro se lle vía:
un rostro pacificado
na paz máis grande e curtida.

E agora entra gozoso
na grande Paz e Alegría
que Deus rico en todo ben
nos ofrece sen medida. 

Pero,
ai!, que se nos van os velliños,
que se nos van as velliñas,
coas súas historias longas,
coas súas vidas sufridas.".

                       

                                            IN MEMORIAN

 

 

O Garipol

 

   Antes de expresar calquera opinión que fixera referencia a figura, xa histórica do Ricardo, máis ou menos acertada; quixen saber o que significaba ser ou pertencer a "Casa do Garipol". A palabra en si, non expresa nada concreto ou significativo.

   O atopado nas procuras, o dicionario "Diccionario histórico-etimológico del amaziq insular" fai referencia a mesma palabra, no xénero femenino, e ven a dicir o seguinte;

   "GARIPOLA: Nombre verbal, masculino singular, acto de vacilar, titubear o tantear, y adición de morfema de género".

    -- Juego infantil que consistía en hacer contender dos trompos, de manera que vencía aquel que más daños producía en el adversario con el punzón. 

    -- Trompo pequeño que se hace girar con los dedos."

   ¡¡¡Tamén si o nome de "Garipol" ou a súa etimoloxía procede das illas Canarias ...!!!

 

   Cualificaría a conciencia do Ricardo como un home xusto, de consenso, en busca da verdade, tantas veces usada falseada caprichosamente na procura de beneficios pouco rendible.

   Tiven a sorte de atopalo unha vez na "Pena da Cadeira", día e lugar onde recibín a primeira materia xeográfica do noso monte. Era un día de sol, el estaba coa súa muller María (Benilde) vixiando o seu importante rabaño de vacas. Alí sentados, ei impartindo a lección dun "Catedrático Emérito da Universidade de Vida de Labrada". Eu, por natureza mal alumno, oía máis que escoitaba, pero era tanto o contido que expresaba, que te levaba ao momento en que el o viviu.

  E outra vez citámolo, os da "Xunta Rectora da Comunidade de Montes Toxoso I e II, Tremoal e Vigas de Labrada"; nas "Penas Mouras" para que nos situara nomes coñecidos pero con dificultade no emprazamento de nomes da zona da Neveira, Fonte Toxoso, Chao das Campas, Penas de Cociñas, Boca da Amosa e outras. Veu el e a súa filla, xa pesaban os anos nas súas pernas, pero aínda así, recibimos outra agradecida cátedra de coñecemento de transcrición oral.

   Non volvín a velo ata hoxe, data do seu enterro, nove de xullo.

   No recoñecemento ao significado da figura de xente relevante, sempre é preciso deixar de pestenexar para recoñecer o bo facer de esa xente. Na igrexa de Labrada o Ricardo recibiu unha merecida homenaxe en forma de versos recitados por Manolo Regal e escritos por Xosé Antón Miguelez e que agradezo que me permitiran publicar neste medio. 

   Di así:

   

   "Faltaranos , amigo o teu rostro 

   e a túa voz familiar cabo nós,

   pero nunca de ti esqueceremos

   a bondade do teu corazón.

   Todo o ben que fixeches na vida 

   é unha herdanza que habemos gardar, 

   é un regalo que che agradecemos, 

   é unha gra que imos sementar. 

   Desde Deus seguiras de nós preto, 

   andarás o camiño con nós, 

   cara a meta do Resucitado, 

   cara un mundo enchido de amor.

   Temos fe no Deus bo que te estima, 

   temos fe no poder creador, 

   temos fe en quen cura as feridas, 

   temos fe no Deus Pai do Perdón".

                                Xosé A. Miguelez.

 

 

Laureano Montouto Expósito. Labradeses do 36

 

   Martes, 13 de agosto de 1943. Diario Oficial del Ministerio del Ejercito.

   

   "Justa Rico Maseda, viuda del soldado Laureano Montouto perteneciente al cuerpo de Artilleria. Cantidad anual que le corresponde, en pesetas, 693,50.

   Aumento por Ley de 6 de noviembre de 1943, en pesetas, 795,50. Perteneciente al Estatuto de Clases Pasivas del Estado de 22 de octubre de 1926 y ley de 6 de noviembre de 1942.

   Fecha en que debe empezar el abono de la pensión: 8 de mayo de 1938.

   Natural del pueblo de Abadín, Lugo".

 

   Laureano Montouto Expósito, natural do Pereiro, aparece inscrito no Rexistro do Xulgado de Paz do Concello de Alfoz, o  quince  de Febreiro do 1916. Inscrito como fillo de Bibiana Montouto,  inclusa de Mondoñedo.

   Justa Rico Maseda, natural de Labrada, nace o dezanove  de maio do 1916 no barrio das Basilias. Filla de Antonio Rico Díaz e de Cándida Maseda Fernández.