Amaro Cortiñas González. Labradeses do 36.

  

 

   BOE.-Núm. 275. 16 de noviembre 1984.

   25392. ORDEN 111/01972/1984. de 14 de septiembre, por la que se dispone el cumplimiento de la sentencia de la Audiencia Territorial de Madrid, dictada con fecha 2 de marzo de 1984, en el recurso contencioso -administrativo interpuesto por don Amaro Cortiñas González, Soldado, licenciado, Caballero Mutilado útil.

   Excmos. Sres.: En el recurso contencioso-administrativo seguido en única instancia ante la Sala Cuarta de lo Contencioso-Administrativo de la Audiencia Territorial de Madrid, entre partes, de una, como demandante, don Amaro Cortiñas González, quién postula por si mismo, y de otra, como demandada, la Administración Pública, representada y defendida por el Abogado del Estado, contra el acuerdo de la Dirección de Mutilados de 26 de Julio de 1979, se ha dictado sentencia, con fecha 2 de marzo de 1984, cuya parte dispositiva es como sigue:

 

   "Fallamos: Que estimando el recurso contencioso-administrativo interpuesto por don Amaro Cortiñas González contra el ratificado en alzado y en reposición, respectivamente, por las resoluciones del Ministerio de Defensa de 6 de noviembre de 1979, y  22 de enero de 1980, debemos declarar y declaramos tales actos disconformes a derecho y, por tanto, los anulamos, y en su lugar, daclaramos el derecho del actor a ser ingresado, en el Benemérito Cuerpo de Mutilados de Gurra por la Patria con la calificación de Permanente, conforme a la disposición común 9ª de la Ley 5/1976, y condenamos a la Administraciçón a adoptar las medidas  adecuadas para la adtividad de dichas declaraciones; sin expresa condena en costas.

   Así por esta nuestra sentencia, lo pronunciamos, mandamos y firmamos."

 

   En su virtud, de conformidad con lo establecido en la Ley reguladora de la Jurisdicción Contencioso-Administrativa de 27 de diciembre de 1956, y en uso 3ºde las facultades que me confiere el artículo 3º de la Orden del Ministerio de Defensa número 54/1982, de 10 de marzo, dipongo que se cumpla en sus propios términos  de expresada sentencia.

   Lo que comunico a VV.EE.

   Dios guarde a VV. EE. muchos años.

   Madrid, 14 de septiembre de 1984.-- P.D., el Director general de Personal, Federico Michavila Pallares.

 

Excmos. Sres. Subsecretario y General Director de Mutilados.

As estelas da memoria.

    

Tamén necesitaba saber que demo me pasou ese día, non esquecía a data. Recoñezo que foi un día moi denso ... O martes comecei a tararear unha canción, máis ben, un poema dentro de unha canción. "Palabras para Julia" na versión de Ismael Serrano, (cantas versións do poema de Goytisolo); ben, estiven cantándoa percorrendo imaxes do pasado, como dedicándolla. E tal interpretación doíame.

 

   ".............................................

   Entonces siempre acuerdate

   de lo que un día yo escribí

   pensando en ti

   como ahora pienso.

   ...............................................

  

   Tal foi o meu erro que para mitigar, ou canalizar, tal desastre, recorrín a miña parte canalla, ao apoio Sabinero. Buscaba unha frase axeitada as necesidades do corazón e a procura da conciencia.

   E apareceu a canción que suxería unha despedida.

 

  "Hace demasiados meses

   que mis payasadas no provocan tus

   ganas de reir.

   ......................"

 

 

   E non era o que buscaba nin necesitaba.

   Pero xurdiu  do meu repertorio máis interno algo que non definía nada, pero que me doía.

    

   "..............................................

   Y la vida siguió

   como siguen las cosas que no

   tienen mucho sentido.

   .............................................."

 

   E ao final chegou Aute, sempre disposto a socorrerme. Decidido a escribir algo para min, algo que sabía que me ía a gustar. Co seu cigarro, (por el, non me importaría volver a lear un cigarro), no seu debuxado papel, e garabateou o seguinte:

   ".............................................................................

   Estaba yo, ¿te acuerdas?, contándote estas cosas
   junto a la puerta del Museo del Prado.
   Un hombre se acercaba, muy amable nos dijo:

   Está prohibido que estén aquí sentados.

   .............................................................................."

 

   É de supoñer que para expresar coa semellante exactitude a situación que vivíamos, necesariamente, tivo que vernos.

 

Xa era abril

    

   O 1987
   Inmediatamente despois de aparcar o coche, miraba para todos os lados buscándoa, sen saber  por onde aparecería. Non sabía se camiñaba ou flotaba, a sensación era moi rara e á vez moi apracible. De súpeto veu como chegaba, fixouse nela e aí, nese momento e despois de moitos anos, aparecía diante del. Tamén andaba buscando un oco, e esa atención fíxolle pensar que lle impediu velo.
   Desapareceu, e el apresurouse en recepción a recoller a chave; a verdade, non sabía moi ben que facer. Decidiu subir á habitación para ver se era confortable, e soubo que o sería en canto cruzaran xuntos o limiar da porta.
   O  telefono, tan aliado sempre, unha vez máis, uniunos. Baixou todo o rápido que puido as poucas escaleiras que os separaban e viuna, ... moi guapa, mesmo de costas. Dérase conta que estabas sen a máscara posta, quizais adrede para poder bicarse mesmo un pouco antes. Por un momento viuna confusa. Confusión que rematou ao chamala polo seu nome ....
   -- Pequeniña!!
   E mirouno dubidando, pero ao instante sorriu e achegouse. Achegamento que para el foi unha eternidade. O momento quedou para sempre neles dous; e poida que, froito da envexa, en calquera mirada  indiscreta que os podía observar.

   Concretamente do mesmo momento haberá dúas imaxes: a dela mirándoo e a del mirándoa.
   E chegou o tamén desexado ...
   -- Ola!!
  Polo  incrible que poida parecer, estaban abrazándose, ou quizais bicándose, ou todo á vez ....
  E de novo outro ...
   -- Ola!!
   Non se lle esquecerá o tacto da súa pel nin tampouco a súa mirada, tan elocuentes ambas. E se aínda non estaba plenamente satisfeito co que alí acontecía, comezaron a falar. O cariño das súas palabras era notoria, escoitábaas preto, moi preto, estaban abrazándose, aínda.
   Falaran da equipaxe, pero  acertadamente, decidiron subir aquelas escaleiras en busca da porta que daba paso a aquela habitación, que definitivamente daba sentido a tantos anos de espera.
  Aquel lugar, en se tan baldío, cobrou vida e calidez, a luz atenuaba a morena cor da súa pel, e todo se contaxiou do seu perfume.
   Ese exquisito perfume do seu corpo.

   E de novo, outra vez ...

  -- Ola!!

 

A dignidade de Toxoso.

   Uns dos deberes dunha sociedade cívica debe ser o obrigado coñecemento e respecto da súa historia, e tamén comprometerse a unha reflexión moral co fin de dar a coñecer o verdadeiro camiño que nos trouxo ata o "hoxe" presente.

    Son demasiadas as veces que a nosa comunidade de montes, e supoño que outras tamén, está composta por membros que a única finalidade é o ben individual, quedando os obxectivos da comunidade esquecido pola envexa egocéntrica do individuo.

   Resulta un paradoxo pertencer a unha comunidade de montes co devezo do ben individual.

   Desde a miña posición dentro da comunidade de Labrada quero dar a coñecer unha  reflexión, penso que economicamente importante para a nosa e outras comunidades, moral para todos e eticamente tamén para outros organismos.

   Desde fai xa tres décadas vimos arrastrando un conflito, tamén tratado neste blog, (https://labradeses.blogspot.com/2017/07/varios-caminos-para-unha-verdade.html), coa comunidade veciña de Castromaior, con unha imperiosa necesidade de darlle solución, pero con moi poucas gañas de atopar unha saída amigable.  Ese conflito condiciona relacións de familias, amigos e de veciños. Arrastra ao enfrontamento de grupos ou asociación, tales como cazadores. E vai levar nas vindeiras xeracións a desconfianza entre dúas parroquias condenadas ao entendemento e a procura de solucións, incluso pode que a costa da verdade.

   O conflito ten unhas cifras; son pouco menos de unhas 300 ha conflictivas, das cales a metade están plantados de pino, con unha idade de uns 70 anos. Quero referirme a este apartado, ao da plantación.

   A plantación fíxose a finais da década dos 50 con un importante investimento económico, momentáneo; pero sen esquecer que para poder facer a plantación, as políticas que naquel momento rexían e o goberno existente, quitáronlle dun xeito forzoso o aproveitamento do monte que os veciños viñan facendo. Aparte do semellante roubo de dignidade, calquera dano que o gando fixera na plantación, o propietario recibía a correspondente sanción económica. Iso supuxo anos de carencias engadidas e sometemento; sentir o medo, a continua cádega no pescozo.

   Xa nos tempos da democracia, a Xunta volveu aos lexítimos propietarios os montes, non sen cumprir unha serie de requisitos sempre correndo para o regato que leva á conveniencia da administración. 

   Eses anciáns pinos esperan pacientemente, moi cansados de estar de pé. Algún aínda aguantando o empuxe do vento, outros secos e xa dobregados. Os que aínda esperan, teñen a sorte de sentir o aloumiño do vento, veña do vendaval ou do norte. Outros días séntense sós e perdidos no medio da nebra; quero pensar que cando senten a caricia da choiva ou do sol, sábense uns privilexiados, tanto pola vida que senten, como tamén pola fresca sombra que regalan. Pero saben que están ocupando un sitio que outros máis novos deberan usar e sentir.

   Están cansados de esperar pola dignidade das xentes.

   Polo meu traballo do coidado do gando e a súa paciencia de dar abrigo a ese mesmo gando, vémonos case que todos os días e somos compañeiros desde fai moitos anos. Por isto, quixera, no seu nome, pedir as comunidades de montes de Labrada e Castromaior, ao Concello de Abadín, ao Distrito Forestal, a Delegación Provincial de Medio Rural, a todos eles individualmente e tamén en conxunto; que miren polo ben social e comunitario, que teñan a dignidade histórica de respectar o traballo feito pola xente que nos deixou esa herdanza. Uns que falen e outros que fagan de mediadores, pero todos coa responsabilidade que cada un teñen.

   A cegueira do egoísmo, aos responsables das comunidades, non nos permite ver o resultado dun pacífico entendemento, pero da por resultado que teríamos un beneficio económico moi necesario e, de seguido, poñeríamos en produción con unha planta nova ese monte. E o máis importante, seríamos mellores comunidades e respectariamos a historia, faríamos un cumprimento e deixaríamos un agasallo natural, de vida, como eles nos deixaron.

   Toxoso estaba onte, está hoxe e si vivo, estará mañá.

 

De agosto a abril.

 

   Era xa primavera e ao lugar onde quería ir, quedaba lonxe. Aínda que ese camiño xa se percorrera noutras ocasións e tamén, ese viaxe se fixera noutros tempos; desta vez en nada se asemellaba as outras viaxes. Quizais tiña un certo parecido a aquela primeira vez, no agosto de ese ano.

   Nese ano esa viaxe facíase con incerteza, ilusión e moita xuventude na mochila.

   Recordaba con certa nostalxia que non fora difícil convencer a seus pais para que lle deixaran ir a ese campo de traballo, incluso pode que pensaran que lle viría moi ben estar dúas semanas fora da casa, noutra cultura e noutro xeito de vida, con outra xente e outra fala. Sabían que podían confiar nela; con dezasete anos, xa apuntaba no desenrolo individual e independente, cousa que a caracterizou a posteriori. Descoñecía que esa viaxe a ía condicionar para sempre, toda a súa vida.

   Coñecera un rapaz do lugar co que comezara unha relación, a cal se baseaba na condicionada adolescencia. Esa adolescencia que ten os principios na mirada e no silencio dos ollos e no acercamento tenue e sutil, nas verbas inconexas. Non se decataron que tamén na adolescencia o tempo quizais corre tan descontrolado como na vellez.

   

   Os dous sabían que non ían ter a posibilidade de mañá e quizais por iso decidiron vivir aqueles derradeiros días con tanta inxenuidade como intensidade. Sen razoalo sequera, sabían que xuntos tiñan moitas gañas de descubrir as tarefas de querer e tamén as de sentir, pode que grazas a iso e a súa infinita capacidade de dar, e protexidos pola sempre aliada noite, foron capaces de imaxinarse toqueando encoiros, e conseguiron espertarse vestidos. A claridade do día e unha intempestiva presenza trouxéronos o día de non ter, erroneamente, mañá.

    

   No regreso a súa vida na cidade, non lle resultara nada doado despegarse do lugar, das xentes e do rapaz, quizais pagara un alto prezo en sentimentos; os recordos e morriña por aquel rapaz sempre regalaban algunha bágoa, suspiros e un enfermizo silencio... ata hoxe.

   

   Agora decatábase ata onde aquela viaxe a condicionara tanto, e tamén o silencio.

 

   As condicionadas circunstancias da vida fixeron que certo día aparecera de novo aquel rapaz e, outra vez, volvera a condicionala, e outra vez, tamén para ben. Agora as súas vidas estaban carentes de inxenuidade, e tamén carentes dunha felicidade que se busca e non se atopa. Ela, pode que sen querer, decatouse que tiña temor e o mesmo tempo estaba leda. Tamén as novas emocións facían tremer o seu corpo e a súa conciencia, facíanlle experimentar unhas sensacións tan inimigas unhas das outras, que a madurez do seu corpo quedaba sen folgos. E estaba contenta, … ou namorada. Agora sabía que tivera tantas ausencias como tantos recordos.

 

   Entre as dúas viaxes transcorreran estudos, familia e descendencia; tamén unha responsabilidade laboral acorde co empeño posto para conseguilo. E tamén unha ficticia tranquilidade que estaba condicionada pola traicionera causualidad da vida.

   Era consciente de todo o que ía xurdindo o seu redor, pero o que máis lle gustaba era a sensación da realidade. Analizando o acontecido aquela mañá, decatouse que a auga que a acariciaba, tamén lle facilitaba a limpeza, tamén espiritual, e a mudanza do seu corpo. Viaxaba para un esperado encontro con resultado descoñecido... pero tiña algo seguro, ía onde habita o esquecemento e o recordo.

    A Casa da Nieves, no Barral.